غزل

36 | جون 8th, 2010


ستا په لورې مې چې هسې تش نظر لاړ

زړه مې لاړو ورسره مې سم ځيګر لاړ

يو عجيب شانتې احساس راته پيدا شو

پوهه نه شوم چې سبا شو مازيګر لاړ

د منزل پسې يې ستړې شومه خدايږو

لکه اوښکه مې له سترګو په هنر لاړ

تا به بيا مومي کنه زما جانانه

يو کاروان د ارمانو مې در په در لاړ

کاميابيږي پښتونزۍ په امتحان کې

څوک چې مينه کې فرهاد غوندې تر غر لاړ

Copyright Larawbar 2007-2024