غزل
چې لږ ویده شم خوب کې تا ووینم
ستا دیادونو سپین سبا ووینم
په لېونۍ مینه راوګوره بیا
چې لېونی شم لږ دې بیا ووینم
په دې رنګین جهان کې مینه کوم
پرته له تا هر څه تالا ووینم
چې دې په سترګو کې شم سترګې اشنا
پخپلو سترګو کې به تا ووینم
له ځانه ورک دنیا نه ورک غوندې شم
وا پښتنې چې دې وفا ووینم
عشقه ګلونه مې دزړه پر دښته
خواره واره کړه چې اشنا ووینم
ستومانه پاتې شه دزړه کور کې مې
تا به په ژوند کې هره خوا ووینم
« غزل