کور / شعر / غزل

غزل

خلکو به شور کولو، خلکو به غوغا کوله


کيسه د شپې وه لېوني په سپين سبا کوله


بره د غرونو پر سرونو باندې ډول ږغېدۀ


لاندې په سمه يوۀ خټک ورته ګډا کوله


په هغه شپه ډېر د اورونو پر بالښت ويدۀ وو


په هغه ورځ هغوى د ظلم انتها کوله


داسې يو کس و، چي په ګډو وډو نه پوهېدۀ


سر يې قربان کړ خو خبره يې صفا کوله


په خوږ نظر به دي چي کله- کله ونمانځلم


ما به دي تورو- تورو سترګو ته دوعا کوله


بې د خوږو- خوږو غزلو يې څه ونه موندل


د کليوال خټک له کوره چي چا غلا کوله

.