کور / شعر / غزل

غزل


 


غزل


 


ما چي دا ستا په نوم كړه خپله انتساب زندګي


ګالم به خود په سرۀ انګار لكه كباب زندګي


خيال د شاعر شوم ستا تر ښكلو باړخو ګانو لاړم


پر تا مي ځار كړه لكه پرخه پر ګلاب زندګي


په ورځ د لمر زكر كوو په شپه د سپيني سپوږمۍ


حسن پرست يو تېروو په دې حساب زندګي


سهار لټېږو د يوۀ نوي ژوند په تمه باندي


ماښام يې ختمه كړو واپس لكه افتاب زندګي


برخه له وخته د اسمان په تخته ليك دى هغه  


” چاته هوس د ژوندانۀ چاته عذاب زندګي “


ماد جانان تر شش محله پوري تل رسوي


د سركښۍ په وينو سره د اضطراب زندګي


يا صداقت ، دى يا د ډېري بې وسۍ وجه ده


په څومره تنده په ما تېره كړه سراب زندګي   


 


 


  


       
  

.