غزل

37 | دسمبر 26th, 2009


دا خو منم چي يار سينګار وي ماته څه پاته دي
ستا پر وطن دي تل بهار وي ماته څه پاته دي

زه به مجنون رنګه ربات پر خپل سر ودوړوم
چي د ګلونو تر څنګ خار وي ماته څه پاته دي

د يار پيغام پس له کلونو هيڅ راغلى نه دى
چي ځوانيمرګه مي رويبار وي ماته څه پاته دي

لکه سراب پر بيابانونو انتظار اوبوم
تر پلو پټ چي دي اغيار وي ماته څه پاته دي

د چا د هجر په محل کي ويلي ويلي سومه
شپې چي تيارې شمعي انګار وي ماته څه پاته دي

تر اوربلونو دي ژوندون په نظرمات دروړمه
روح دي ترتا ګراني نثار وي ماته څه پاته دي

تر تورو سترګو نرۍ ورځو هندو پټه کيسه
قاف ته نژدې که هر څو لار وي ماته څه پاته دي

لکه نغمه چي شهباز پورته کړي غزل غزل سم
شرنګ د رباب چي نرى تار وي ماته څه پاته دي

ملګرو پټ راته هجران ازل په غلا ليکلى
لکه نصيب چي مي بيګار وي ماته څه پاته دي

«

Copyright Larawbar 2007-2024