غزل

36 | جولای 23rd, 2009


ته خو وايې سم را ګورې خو ادا ور سره نه وي
زه به دواړې سترګې داغ کړم چې حيا ور سره نه وي


زړه مې غواړي چې قران غوندې يې زړه ته را نژدې کړم
څوک چې ليک غوندې ږغېږي او ريا ور سره نه وي


نه پوهېږم لويه خدايه د چا سترګې را پسې شوې
اختر راشي پر دې سيمه خو خندا ور سره نه وي


دلته هر ستورى د شپې د تن له پاسه يو پرهر وي
دلته هره ورځ چې لمر خېژي ړنا ور سره نه وي


اوس يې نه رسي لاسونه زما خواره واره اوربل ته
باد چې راشي ستا له لورې لکه سا ور سره نه وي


تا چې وچي کړې خاونده د کوچۍ د سترګو اوښکې
اوس چې څوک سندره وايي نو ژړا ور سره نه وي
  

Copyright Larawbar 2007-2024